Znów o tej suce – prokrastynacji

Ostatnio był dzień walki z prokrastynacją. Ja, taki dzień mam codziennie. Walczę z nią, ale i rozmawiam. Dyskutujemy sobie:

– Słuchaj, może byś sobie poszła – mówię jej.

– Kiedy mi z Tobą dobrze Mała – przemawia czule i rozsiada się na kanapie.

– Pfff – pufam na nią, bo mała to może bym i była, gdyby ta jędza mnie opuściła i codziennie wychodziłabym biegać, a tak, mogę zapomnieć, w pewnych miejscach jest więcej niż bym chciała – a czy Ty musisz ze mną siedzieć na tej kanapie? Sama nie możesz?

– Niby mogłabym – uśmiecha się do mnie i prawie ją lubię – ale wtedy jest mi tak bardzo, bardzo smutno. A Ty jesteś taka fajna, i razem nam fajnie. – No i masz, zna te wszystkie socjotechniki i nie umiem jej odmówić. Siadam więc obok.

– Ale ja powinnam przynajmniej pisać – mówię z nadzieją w głosie. Że może choć na to mi pozwoli. I w ogóle to czemu ja mam się słuchać jakiejś obcej baby? Rozumu własnego nie mam czy co?

– Pisać, pisać, a nie możesz mi poczytać?

– Sama nie umiesz czytać? – warczę na nią.

– Umiem, ale Ty robisz to zdecydowanie lepiej. Poza tym, sama chyba rozumiesz, że trzeba dużo czytać, żeby dobrze pisać – znów uśmiecha się do mnie prawie niewinnie i przewraca oczami.

Więc siedzimy sobie na tej kanapie z książką. Ja i prokrastynacja. Czytamy. Ma rację. Trzeba czytać…

I czasem tylko, gdy ona oko przymyka, przykrywam ją kocem i uciekam to tu, to tam. Tak, by jej nie budzić. I by nie widziała. Nie chcę jej sprawiać przykrości…

Hanka V. Mody

Podziel się Hanką:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.